Ik ga op reis en neem mee…

Teenslippers. Check. Tandenborstel. Check. Mascara en lipgloss. Check check. Jurkje blote rug. Check. Bolerootje. Check. Hakken. Hakken? t’ Is er snikheet. Ga je die arme voeten daarin persen? Oké, oké, het oog wil ook wat. Check. Plastic om mee te betalen. Check. Lavendelolie. Check. Bonita Avenue. Check. Schriftje. Check. Mobieltje. Check. Parfum. Uhhh. Uhm. Hmm.

‘Nee Tee, dat gaat echt niet.’
‘Wat gaat niet?’, vraag ik onnozel.
‘We gaan geen flessen meeslepen.’
‘Hè, hoezo niet?’, hou ik me van de domme.
‘Teveel gesjouw en ze nemen te veel ruimte in.’
‘Ik heb geen probleem met sjouwen en er is voldoende plek in de auto’, antwoord ik kregelig.
‘Maar het is er veel te warm voor die gevoelige watertjes.’

Ai, dat snijdt hout. Warmte is heel slecht voor parfum. Mijn linker hersenhelft heeft weer eens gelijk. Ergerlijk. Ik haal de flessen uit mijn reistas en stal ze voor me uit op tafel. Een mooi gezicht.

Eau Parfumée au thé vert van Bvlgari, voor op die echt hete dagen. Het zullen er best wat zijn. Geen twijfel mogelijk, moet mee.

Frangipani van Ormonde Jayne, zalig voor ‘s avonds op een terrasje. De ultieme after sun. Check.

Boisé Fruité van Montale, echt iets voor als we van de Gran Paradiso naar de Langhe rijden. En natuurlijk zijn Roses Musk, altijd goed.

Een oude Vent Vert van Balmain, groen floraal en opwekkend. Peinzend houd ik haar in mijn hand. Zou wel eens van pas kunnen komen voor dat dagje Turijn. Dan kan Bel Respiro van Chanel thuisblijven. Dat scheelt weer.

Maharani Intense van Nicolai. Die moet sowieso mee, die kan ik echt niet missen.

Jabu van Mona di Orio. Stel het wordt koud daar in de bergen, dan komt deze poederige, warme oranjebloesem goed van pas. Oh, en het kan natuurlijk ook een dag regenen. Goddank is er Beige van Chanel, die helpt me er wel doorheen.

Ik haal de glazen buisjes, spraytjes en trechtertjes te voorschijn en pak de fles Bvlgary. Een, twee, drie, twintig pufjes in een buisje. Het begint onmiddellijk heerlijk fris te ruiken in mijn werkkamer.

Een half uur later staan 7 spraytjes voor me op tafel en de mini Vent Vert. Daar moet ik die dagen toch wel mee doorkomen? Even bekruipt me de twijfel en kijk ik nog eens rond op mijn geurkamer. De doos met citrusgeuren lonkt naar me en ik trek haar uit de kast. Het proefje van Bigarade Concentree ligt voor het grijpen. Check. En deze moet ook mee. De héle fles. Zo, nu ben ik er klaar voor.

Het had wat voeten in aarde, maar de klus is geklaard. En welke parfums mogen met jou mee op reis? Ik ben benieuwd naar jouw selectie.

Eau Parfumée au thé vert, Ellena’s theeklassieker

The fragrance of adventure and poetry
endlessly pervades each cup of tea

 Henri Mariage

Hij is dol op thee. En zijn echtgenote ook. Elke dag nippen ze op hetzelfde tijdstip verzaligd aan hun porceleinen kom en daalt een weldadige rust over hen neer. Even is er alleen die delicate, warme, lichtgroene vloeistof en de witte damp die omhoog kringelt. Ze kijken elkaar aan en wisselen een blik van verstandhouding uit. ‘Thee, wat zouden we moeten zonder?’.

Zo moet het ongeveer gegaan zijn jaren geleden ergens in Parijs. Jean Claude Ellena’s liefde voor thee was groot en onbegrensd, ging over in fascinatie en eindigde tenslotte in een obsessie. Hij liep in en uit bij dé theetempel van Parijs, Mariage Frères en stak dag na dag zijn neus in de potten met thee uit Japan, China en Thailand. Volledig bevangen door het verlangen de essentie van deze versterkende drank te vangen in een parfum, zocht hij naar de onbekende formule.

Het lukte Ellena uiteindelijk in 1989 zich van zijn kwelgeest te bevrijden. Hij bracht het door mensenhanden gefabriceerde molecuul ionone samen met Hedione (de handelsnaam van een synthetisch molecuul met de karakteristieken van jasmijn) en creëerde de illusie van thee. Het geuralfabet was vanaf dat moment een veelzijdige letter rijker.

Even leek hij eind tachtiger jaren zijn tijd te ver vooruit. Dior liet de formule schieten, wilde op het laatst toch iets anders voor zijn Fahrenheit. Yves Saint Laurent vond het een interessant concept, maar iets te wild. Thee? You’re kidding!

Maar gelukkig was er Bvlgari, de sjieke juwelier, die iets bescheidens en delicaats voor zijn rijke clientèle zocht. Onbekend met de voorgeschiedenis omarmden ze Eau Parfumée au thé vert. Het was vanaf de lancering een instant succes. Het bestaat gelukkig, gerechtigheid.

EAU PARFUMÉE AU THÉ VERT van Bvlgari (1989)
☆ ♪ ≀ ♀♂ €⎢citrus ⎢Verkrijgbaar via internet
Fris, groen, citrussy, tikje kruidig. Subtiel bloemig. Lichtvoetig, transparant en verfijnd. Verjaagt vermoeidheid en verkwikt. Keer op keer op keer. Geen groter plezier dan me op een warme dag te benevelen met dit licht geparfumeerde geurwater. Nog lekkerder als het flesje uit de koelkast komt. Sinds 1989 een vaste waarde in mijn geurgarderobe en ook deze zomer mag ze mee in mijn koffer naar Italië.

Helaas zijn de voortekenen van een naderend einde van dit blijmakende levenselixer duidelijk zichtbaar. Dus wil je nog genieten van dit meesterwerk sla dan je slag op internet.

Geïnteresseerd in de edele kunst van het theezetten? In Japan is het een belangrijke culturele traditie. Bijgaand een filmpje waarin de meest eenvoudige ceremonie, bon temae, stapsgewijs uit de doeken wordt gedaan. Jij kijkt nooit meer hetzelfde naar je kopje groene thee.

En hou jij van parfums met een theetoon? Wat is jouw favoriet? Laat het mij en de lezers van deze blog weten door te reageren op dit artikel.