Een tuberoos voor Valery

De wegen van mijn neus zijn ondoorgrondelijk. Het ene moment heeft ze zin in iets lieflijks en bloemigs, het andere moment wil ze iets fris kruidigs met een warme basis. Dan weer hunkert ze naar een poederige iris met een bite of smacht ze naar stoffige patchoulies.

Ik ben opgehouden haar te willen begrijpen en geef mezelf elke dag weer gewillig over aan haar grillen en grollen. ‘Oh, je hebt zin in oranjebloesem vandaag? Zeg het maar, Orange Star of Fleur d’Oranger?’ ‘Een groene chypre? Heb ik voor je. Wil je vintage Miss Dior of Corps et Ames?’.

Zelden trek ik mijn wenkbrauwen op als ze ‘s ochtends begint te orakelen. Ik ben inmiddels wel wat gewend. Tot een paar dagen geleden. Ze slaat een pad in dat ik dit jaar nog niet eerder met haar heb bewandeld. Hoor ik daar tuberoos? Dat woest grommende bloemenmonster dat uitnodigend naar de afgrond wijst?

Maar nog wonderlijker, haar boodschap is elke dag dezelfde. Wat er op neerkomt dat ik nu al vijf dagen een en hetzelfde parfum draag. Vijf dagen. Dat is in jaren niet voor gekomen. En nog vreemder, ook vandaag brengt haar keuze me opnieuw in vervoering.

Feilloos vond mijn hand afgelopen maandag het eenvoudige, vierkante glazen flesje met zwarte dop in de overvolle doos met bloemenparfums. Haar familieleden Carnal Flower, Tubéreuse Criminelle, Hanbury, Nuit de Tubereuse en oermoeder Fracas wendden teleurgesteld hun hoofd af als blijkt dat zij niet uitverkoren zijn. Daar. Tubéreuse Mona di Orio. Hebbes.

♡ ★★★★☆ Les Nombre d’Or TUBÉREUSE van Mona di Orio
♪♪ ∫∫ ♀♂ €€⎢floral ⎢Verkrijgbaar bij ParfuMaria en Skins
Tuberoos. Een lieflijk wit bloemetje dat in menig trouwboeket wordt verwerkt. En hoewel het woord roos erin zit, heeft het niets met rozen te maken. Tuberoos is een klein bolgewas met een onmiskenbare geur. Weelderig, bedwelmend, sensueel, soms zelfs misselijkmakend weeïg, tikje kruidig, pietsje rubber, beetje zwavel en soms ook wat kamfer. Niet bepaald een onschuldig fris blijmakend bloemetje dus. Eerder de ongekroonde dramaqueen in parfumland. Een wild, ongepolijst en verontrustend aroma dat je in extase brengt of tot waanzin drijft. Of beiden. En dat in een trouwboeket.

Geen van bovenstaande omschrijvingen is van toepassing op Tubéreuse van Mona di Orio. Althans niet op het eerste gezicht.

Mona di Orio’s Tubéreuse is een oefening in lichtvoetigheid. Een teder gedicht, een ragfijne compositie waarin het volledige plantje in haar natuurlijke schoonheid wordt bezongen. Opent fris, met iets scherps en iets groens. Ook ontwaar ik die eerste minuten iets vegetaals, een sappig knolachtig aroma. Vervolgens presenteert de tuberoos zich, slank, ingetogen en terughoudend, gevolgd door een typische kruidigheid die in de verte doet denken aan anjer. Vleugje amandelmelk en iets stuivends. Na verloop van tijd wordt het parfum romiger, zachter en warmer en het geurprofiel breder.

In tegenstelling tot alle andere tuberoosgeuren die ik ken, blijft Tubéreuse dicht bij je. Nooit waaiert ze uit, nooit heeft ze de behoefte zich op de voorgrond te plaatsen. Ook na vijf dagen blijf ik hunkeren. Als dat geen echte liefde is?

Deze tuberoos spreekt zich niet uit voor een van beide seksen. Maar oh, wat zou ik haar graag ruiken op een man. En op één man in het bijzonder. De Russische dirigent Valery Gergiev, een muzikale oerkracht. Kijk en luister eens naar zijn uitvoering van de vijfde symphony van Tchaikovsky, dit jaar door hem uitgevoerd met het Mariinsky Orchestra. Wauw.

De website van Mona di Orio noemt zelf: roze peperbessen, bergamot, tuberoos absolu, benzoin, cashmeran en heliotrope.

En hou jij van het aroma van tuberoos? Kies je voor de zoete, weeïge en ultra-intense expressie van Fracas of val je eerder voor het fruitige powerhouse Poison? Hou je van die hint van rubber of zwavel of juist niet?  Of ga je voor complexiteit en tegenstellingen zoals  in Carnal Flower of Tubéreuse Criminelle? Maar misschien wend jij wel je hoofd af als tuberoos in het spel is. Ik ben benieuwd naar jouw smaak.

 

TRUTH OR DARE by Madonna: Fracas Light

TRUTH: tweeledigheid. Zonde is mijn tweelingzus. Tegenpolen stoten elkaar af en trekken elkaar aan. 

DARE: het onderliggende blootleggen. Oneindig veel mogelijkheden. Binnen dit spanningsveld ligt onze ware ik. 

Bron: Ici Paris

Even krab ik achter mijn oren als ik de begeleidende tekst lees ter introduktie van het eerste parfum van popidool Madonna, Truth or Dare. Geen idee of deze woorden aanzetten tot kopen, maar ik ga er in ieder geval een beetje glazig van kijken. Een tweede bestudering van de tekst levert niets op en dus kijk ik de verkoopster van Ici Paris vragend aan. Afgaand op haar wazige blik is ook zij de weg kwijt. Alle mist verdwijnt echter abrupt als ik aan de geurstrook ruik.

Na een licht kruidige opening met oranjebloesem en vanille drijft de onmiskenbare en overweldigende geur van tuberoos mijn neusgaten binnen. Eerlijk is eerlijk: ik ben verrast. Niet dat ik had gedacht dat Madonna haar naam zou verbinden aan een lieflijk of nietszeggend fruitig, bloemig of suikerzoet parfum. Maar een geur met tuberoos in de hoofdrol is op zijn minst daring in een tijd waar fruitig bloemige parfums de verkooplijsten aanvoeren. Dat Coty, ‘s werelds grootste producent van celebrityparfums, nu een dergelijk parfum uitbrengt, getuigt van lef.

Truth or Dare brengt me onmiddellijk naar de keizerin der tuberoosparfums FRACAS van Robert Piguer, in 1948 gecreëerd door de vrouwelijke meesterparfumeur Germaine Cellier.

Misschien hebben de marketeers van Coty er een hand in gehad, maar het verhaal gaat dat Fracas Madonna’s favoriete parfum is. Fracas, dé dramaqueen van de parfumwereld, is een icoon. Een overweldigend weelderig en bedwelmend, naar rubber en rotting ruikend parfum. Woest en wulps, dierlijk en extreem erotisch. Kracht tien op de schaal van Richter. Madonna en Fracas, niet moeilijk om die twee innig verstrengeld voor je te zien.

Het kan niet anders of Fracas heeft model gestaan voor Madonna’s eerste parfum. De overeenkomsten zijn meteen duidelijk. Maar er zijn ook forse verschillen. Truth or Dare lijkt wel een sterk vermagerde Fracas. Een uitgebeende en uitgeklede versie. Made in China, lijkt op, klinkt als, maar niet the real thing. Of moet je gewoon zeggen een lichtvoetige Fracas met op het eind een klein zoetje?

De definitieve scheiding der geesten vindt na een uur plaats. Waar Fracas schittert en aan diepte en complexiteit wint, leidt Truth or Dare nog slechts een schimmig en timide bestaan.

Ik ben zeer benieuwd naar de reacties van de fans van Madonna. Een kleine test op de winkelvloer onder vrouwen van in de twintig gaf een gemêleerd beeld. Van ‘jakkes’ tot ‘wel lekker’. You love it or you hate it en dat is dan weer Madonna ten voeten uit.

TRUTH OR DARE by Madonna (2012), door Stephen Nilsen van Givaudan voor Coty.
❼ ♪♪♪ ∫∫ ♀ €⎢floral⎢In de loop van april verkrijgbaar bij Ici Paris

Met dank aan de buitengewoon behulpzame verkoopster van Ici Paris, die me niet alleen de geur liet ruiken maar ook een buisje meegaf voor thuis.

En jij, hou jij van parfums met tuberoos? En wat is je favoriet?

Poison (1985) van Dior, ‘no cigars, no poison’.

Poison. Is er een vrouw die niet voor dit parfum viel toen het in 1985 op de markt kwam? Ik was in ieder geval op slag verliefd. Een vreemde en onalledaagse geur, overrompelend, intens en onweerstaanbaar.

En een radicale breuk met alles wat Dior eerder aan parfums had uitgebracht. De toonbeelden van verfijning en goede smaak, zoals Miss Dior en Diorella, trokken witjes weg bij de intrede van powerbeest Poison. Ik kan me zo voorstellen dat er de nodige wenkbrauwen werden gefronst in de wereld van de Parijse haute couture.

Aan Poison werd door de toen 36-jarige Edouard Fléchier drie jaar gewerkt. Maurice Roger, destijds de bestuursvoorzitter van Parfums Christian Dior had hem carte blanche gegeven. Enkel een paar algemene uitgangspunten waren duidelijk: het moest krachtig zijn, verontrustend en vernieuwend.

De creatie en de lancering van het parfum kostte Dior maar liefst 40 miljoen dollar. Een alleszins aanvaardbare investering, zo bleek al snel. In de eerste twee weken na de lancering in 1985 werd er alleen al in Parijs elke 50 seconden een fles Poison verkocht. Het was een eclatant succes.

Niet iedereen was overigens even dol op de overweldigende kracht van het parfum. Zo had menig restaurateur een bordje op de deur met het gebod “no cigars and no Poison”…

Anno 2011 is Poison nog steeds een indrukwekkende en onalledaagse geur. Het parfum is wel wat slanker dan in 1985, ruikt iets frisser en transparanter. Heeft minder dat donkere en dat verontrustende. Oogt moderner. Aan intensiteit heeft het echter nog niets ingeboet. Het is een fruitbom, maar dan zonder die plakkerige zoetheid die veel moderne geuren kenmerkt. Het heeft zelfs een zekere elegantie met z’n lichte poederigheid en iets rulle structuur.

Poison, tegengif voor middelmatigheid, bekrompenheid, angstaanvallen en frigiditeit. Het dwingt je je te bevrijden van zelf opgelegde beperkingen. Het nodigt je uit nieuwe paden in te slaan en onbekende gebieden te ontdekken. Poison verontrust en maakt je alert. Een larger than life tuberoos. Een moderne klassieker. En een echt feestparfum.

Wat voor herinneringen heb jij aan Poison? Laat het mij en de lezers van deze blog weten door te reageren op dit artikel!

Volgende week: De dochters van Poison: Tendre, Hypnotic, Pure, Midnight en Sensuelle.

Datura Noir (2001) van Serge Lutens. Gevaarlijk aantrekkelijk.

Afgelopen vrijdag beloofde ik om Teint de Neige van Lorenzo Villoresi te bespreken. Een heerlijke poederige wintergeur, met een onverwachte twist. Je houdt de review zeker van me tegoed. Het lot heeft echter anders beslist…

Zo nu en dan kom ik een geur tegen die ik MOET hebben en per se WIL dragen. Een geur waar ik tientallen keren per dag aan denk en waarbij ik maar één ding voel: HEBBEN. Dat overkwam me de afgelopen week met Datura Noir van Serge Lutens.

Datura is een bloem met bijzondere eigenschappen. Belangrijk bestanddeel van menig heksenbrouwsel en met sterk hallucinerende werking. Bloeit ‘s nachts en alle delen van de plant zijn zeer giftig. De Azteken schijnen het ‘de almachtige’ te noemen’ en de Indianen ‘duivelsgras’. Gevaarlijk aantrekkelijk.

Het was tussen mij en Datura Noir overigens geen liefde op het eerste gezicht.

De geur op de blotter vond ik lekker, zeker, maar was wat massief en had weinig relief. Een groots boeket van exotische bloemen in een vaas met licht gekruide amandelmelk. Zoiets. ‘Typisch Lutens’, schoot er door me heen. Veel, vol en luidruchtig. De verkoopster wilde hem op mijn huid sprayen, maar ik weerde haar af. Voor je het weet loop je een hele dag rond met iets waar je uiteindelijk van griezelt, en de medemens met jou.

Het toeval wilde dat een week later mijn lief een proefje voor me meebracht. Ontvangen bij de aankoop van een flesje Chergui. En daarmee kreeg dit verhaal zijn vervolg.

Er gebeurde iets onverwachts met de geur op mijn huid. Het parfum opende zich, net zoals een mooi glas wijn zich kan openen. Het werd lichter, transparanter, levendiger en lichtvoetiger. De bloemen begonnen te leven, werden bewogen door een licht briesje en toonden hun onwaarschijnlijke schoonheid aan me. Zacht, warm en geraffineerd verleidelijk.

Ook mijn lief probeerde hem uit, geïntrigeerd door de uitwerking op mij. Maar hoe jammer, het parfum presenteerde zich heel anders op zijn huid. Alle toetsen van de geurharmonica klapten op elkaar. De geur kreeg weer dat massieve, werd zelfs een beetje vettig en daarmee ook veel minder aantrekkelijk.

Met moeite kon ik de aandrang om te blijven sprayen de kop indrukken. Een proefje van 1,2 ml is immers zo op. Als een kostbaar kleinood kreeg het een plekje op mijn geurkamer om enkel bij speciale gelegenheid te worden gebruikt.

Een week geleden gebeurde dan toch het onvermijdelijke. Het proefje was leeg. Ik drukte en drukte, maar nee, het was uit met de pret.

Een zeker gevoel van droefenis maakte zich van mij meester. Ik doolde rond in mijn geurbibliotheek, maar kon mijn draai niet vinden. Ik greep terug op Arpège, altijd goed, en troostte me met een vintage Miss Dior. Maar de onrust bleef. Ik snuffelde zo nu en dan aan het lege proefje, als een hond aan de pantoffels van zijn overleden baas. Leegte. Verlangen. Hunkering.

Volledig in de ban van Datura Noir.

Ook betoverd door een geur? Deel je ervaring met mij en de lezers van deze blog door te reageren op dit artikel.

Verkrijgbaar o.a. bij de vestigingen van de Bijenkorf in de randstad, Celeste Parfums, Robert Nederveen en Parfumerie Mignonne Maastricht.

Volgende week Drama Nuui van Parfumerie Generale / Pierre Guillaume ‘beam me up scotty’.